ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Στην άκρη της όχθης ενός ποταμού, ένας μικρός κορμός δέντρου που επέπλεε φιλοξενούσε τέσσερις βατράχους. Ο κορμός ξαφνικά άρχισε να γλιστρά αργά πάνω στο νερό, παρασυρόμενο από το ρεύμα και οι μικροί επιβάτες κυριεύτηκαν από δέος. Ήταν η πρώτη φορά που βίωναν τη μαγεία της πλεύσης, νιώθοντας τη ροή του ποταμού να τους οδηγεί σε μια άγνωστη περιπέτεια.
«Αυτός ο κορμός είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος», παρατήρησε ο πρώτος βάτραχος με απορία. «Μοιάζει να έχει δική του ψυχή, σαν να ζωντάνεψε ξαφνικά. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα κομμάτι ξύλο θα μπορούσε να διαθέτει τέτοια κίνηση».
Ο δεύτερος βάτραχος κούνησε το κεφάλι του διαφωνώντας: «Κάνεις λάθος, φίλε μου. Ο κορμός αυτός δεν έχει τίποτα το ξεχωριστό, είναι ακίνητος όπως όλοι οι άλλοι. Η δύναμη του ποταμού είναι αυτή που μας σπρώχνει προς τη θάλασσα, παρασύροντας μαζί της κι εμάς και το ξύλο».
Τότε, ο τρίτος βάτραχος πήρε τον λόγο με ύφος στοχαστικό: «Σφάλλετε και οι δύο. Δεν κινείται ούτε το ξύλο, ούτε το νερό. Η κίνηση υπάρχει μόνο μέσα στον νου μας. Δίχως τη δική μας αντίληψη, όλα θα παρέμεναν ακίνητα, διότι η σκέψη είναι εκείνη που γεννά την αίσθηση της ροής».
Η ηρεμία του ταξιδιού χάθηκε καθώς οι τρεις βάτραχοι άρχισαν να λογομαχούν έντονα. Οι φωνές τους σκέπαζαν το κελάρυσμα του νερού, καθώς ο καθένας προσπαθούσε πεισματικά να επιβάλει τη δική του αλήθεια. Η διαφωνία δεν άργησε να μετατραπεί σε έναν κανονικό καυγά, με το χάσμα ανάμεσά τους να μεγαλώνει όσο ο κορμός συνέχιζε την πορεία του.
Μπροστά στο αδιέξοδο, οι τρεις τους σταμάτησαν να φωνάζουν και κοίταξαν τον τέταρτο σύντροφό τους, που όλη αυτή την ώρα παρέμενε ατάραχος. Εκείνος, με μια γαλήνη που τους ξάφνιασε, αποκρίθηκε: «Μην παιδεύεστε άδικα. Οι αλήθειες σας δεν συγκρούονται, αλλά συμπληρώνονται. Ο κορμός κινείται, το ποτάμι ρέει και η σκέψη σας τα αντιλαμβάνεται όλα αυτά. Κανείς δεν σφάλλει, διότι η κίνηση ανήκει ταυτόχρονα και στα τρία».
Για μια στιγμή επικράτησε απόλυτη σιωπή, καθώς τα λόγια του τέταρτου βατράχου αντηχούσαν στον αέρα. Όμως η γαλήνη ήταν απατηλή. Ξαφνικά, η ηρεμία έδωσε τη θέση της σε μια τυφλή οργή, διότι κανείς τους δεν άντεχε την ιδέα ότι η δική του «αλήθεια» ήταν ελλιπής.
Σε μια σπάνια στιγμή απόλυτης, αν και μοχθηρής, σύμπνοιας, οι τρεις τους ενώθηκαν ενάντια στη φωνή της λογικής. Με μια απότομη κίνηση, έσπρωξαν τον τέταρτο σύντροφό τους από τον κορμό, αφήνοντάς τον να χαθεί στα ορμητικά νερά του ποταμού... («Οι Τέσσερις Βάτραχοι» είναι μια φιλοσοφική παραβολή από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν, ''Ο Πρόδρομος'', που εκδόθηκε το 1920, το οποίο διερευνά τη φύση της αλήθειας, της αντίληψης και του επιχειρήματος).
Η πίστη στην απόλυτη αλήθεια, γύρω από πολιτικά, κοινωνικά ή θρησκευτικά θέματα, συχνά πηγάζει από έναν συνδυασμό ψυχολογικών αναγκών για βεβαιότητα, γνωστικών προκαταλήψεων που φιλτράρουν την πραγματικότητα και κοινωνικής εξαρτημένης μάθησης, η οποία ενισχύει συγκεκριμένες απόψεις. Αυτά τα συστήματα πεποιθήσεων παρέχουν σε ορισμένα άτομα άνεση, ταυτότητα και ένα σαφές πλαίσιο για την ηθική ή την πολιτική σε έναν πολύπλοκο κόσμο, καθιστώντας την πεποίθηση ότι έχουν «απόλυτο δίκιο», εξαιρετικά ελκυστική και συναισθηματικά ασφαλή.
