ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Παλιμπαιδισμός είναι η παιδιάστικη συμπεριφορά από έναν ενήλικο, που ζητάει απεγνωσμένα να επιστρέψει σε νεότερη ηλικία (παιδική, εφηβική, μετεφηβική κ.ά.) και ζει μέσα σε μια ουτοπία. Για παράδειγμα, μπορεί μια μητέρα να μιμείται στο ντύσιμο την κόρη της ή να την ζηλεύει για την επιλογή του νεαρού συντρόφου κ.ά.
Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν και οι ευθύνες αλλάζουν, αναπολούν τα παιδικά ή εφηβικά τους χρόνια. Τους φταίνε οι οικείοι τους που δεν έζησαν ωραία φοιτητικά χρόνια, που δεν είχαν τη δυνατή ερωτική σχέση που επιθυμούσαν, την οικογένεια που δεν απέκτησαν, που δεν βρήκαν το επάγγελμα που επιθυμούσαν κλπ.
Σε κάποιες περιπτώσεις, μετά από κάποια τραυματικά γεγονότα της ζωής, όπως ασθένειες, απώλειες αγαπημένων προσώπων κ.ά., δεν αποκλείεται ο παλιμπαιδισμός να δράσει ως άμυνα του Εγώ, όπως ακριβώς συμβαίνει με την παλινδρόμηση. Για παράδειγμα, μετά μια βαριά ασθένεια ένας εξηντάρης ενήλικας να προσπαθεί να συμπεριφέρεται σαν τριαντάρης (ντύσιμο, αμάξια, μηχανές, αθλήματα κ.ά.). Στο τέλος, καταλήγει να μην ζει καμία δεκαετία της ζωής του, όπως της αρμόζει, γι’ αυτό και στα γηρατειά του έχει οργή και απωθημένα.
Άλλα, παραδείγματα τέτοιας συμπεριφοράς μπορεί να περιλαμβάνουν την υπερβολική ιδιοτροπία, την έλλειψη ευθύνης ή την αδυναμία αποδοχής κριτικής. Ένα άτομο που παλιμπαιδίζει μπορεί να έχει την τάση να είναι δραματικό και υπερβολικά συναισθηματικό σε καθημερινές καταστάσεις.
Πολλές φορές συναντάμε συμπεριφορές που προσβάλλουν την αισθητική μας. Σε όλους μας έχει συμβεί να συναντήσουμε κάποια στιγμή στην ζωή μας ανθρώπους των οποίων η συμπεριφορά δεν συμβαδίζει με την πραγματική τους ηλικία. Μεσήλικες γυναίκες να αλλάζουν τη φωνή τους σε πιο λεπτή ή να «νιαουρίζουν» σαν μαθήτριες ερωτοτροπώντας με τους συντρόφους τους. Άντρες που θυμούνται ξαφνικά στα 50 τους να αγοράσουν τσόπερ μηχανές, να βάψουν το μαλλί και να τρέχουν στους δρόμους σαν επαναστάτες χωρίς αιτία….
Οι άνθρωποι αυτοί αιθεροβατούν σε μια δική τους πραγματικότητα, χωρίς συναισθηματισμούς, σε ένα σύννεφο αιώνιας νιότης και ανεμελιάς.
Σύμφωνα με ψυχολόγους η βασική αιτία που ένα άτομο εκδηλώνει το συγκεκριμένο σύνδρομο είναι οι γονείς, των οποίων η υπερπροστατευτικότητα δεν αφήνει το παιδί τους να αναλάβει ευθύνες, να ρισκάρει και να μάθει να ζει. Όλα, λοιπόν, ξεκινούν όταν σταματάς να ζεις την κάθε ηλικία όπως πρέπει. Όταν ξεχνάς να είσαι παιδί, αργότερα έφηβος και τέλος ενήλικας.
Κάθε ηλικία έχει την μοναδικότητά της, πρέπει να την ζεις και να την βιώνεις στο έπακρο ώστε να περάσεις φυσιολογικά στο επόμενο στάδιο, χωρίς ίχνη μιας καταπιεσμένης ζωής. Μιας ζωής που έφυγε τρέχοντας. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν «χόρτασαν» την ζωή τους όταν έπρεπε και έρχεται ο χρόνος ξαφνικά, σαν κεραυνός, και προτού τον καταλάβεις περνάς κρίση ηλικίας. Τρέχεις να προλάβεις την ζωή που δεν έζησες. Τότε ξεπροβάλλουν τα απωθημένα και αρχίζεις δειλά δειλά όχι μόνο να συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι ικανοποιημένος με το παρόν σου αλλά να ψάχνεις τρόπους να γυρίσεις στο παρελθόν σου.
Δεν είναι κακό να μην θες να χάσεις την παιδικότητα σου, άλλωστε όλοι μέσα μας κρύβουμε ένα μικρό παιδί που έχει ξεχάσει να μεγαλώσει. Όλα στην ζωή, όμως, πρέπει να έχουν ένα μέτρο. Αγάπα τον εαυτό σου, με όλα τα σημάδια του χρόνου, και μην ξεχνάς ότι είσαι μοναδικός/η.
