ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ
Ο Ιπποκράτης (460 π.Χ. – 377 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός και θεωρείται μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στην ιστορία της ιατρικής. Αναφέρεται ως ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής.
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, «νους υγιής εν σώματι υγιεί» ήταν το κύριο συστατικό της Ιπποκρατικής φιλοσοφίας. Τρεις βασικές κατηγορίες παρατηρήθηκαν στην ιπποκρατική παροχή φροντίδας:
- προαγωγή της υγείας,
- παρεμβάσεις στη φροντίδα του τραύματος και
- ψυχική φροντίδα.
Η προαγωγή της υγείας περιλάμβανε τη σωματική δραστηριότητα ως ουσιαστικό μέρος της σωματικής και ψυχικής υγείας και τόνισε τη σημασία της διατροφής για τη βελτίωση της απόδοσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι παρεμβάσεις στη φροντίδα του τραύματος περιλάμβαναν χειρουργικές πρακτικές που ανέπτυξε ο Ιπποκράτης, κυρίως λόγω των συχνών πολέμων στην αρχαία Ελλάδα.
Οι παρεμβάσεις ψυχικής φροντίδας και εικαστικής θεραπείας προτάθηκε από τον Ιπποκράτη. Σε αυτή την κατηγορία η μουσική και το δράμα χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία διαχείρισης στη θεραπεία ασθενειών και στη βελτίωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Επισημάνθηκε ο ρόλος του Ασκληπιείου Κω που υποδηλώνει ξεκάθαρα ένα ολιστικό μοντέλο υγειονομικής περίθαλψης.
Επίσης, βασικό στοιχείο της Ιπποκρατικής ιατρικής είναι η θεραπεία των ψυχικών παθήσεων που βασίστηκε στη λεπτομερή εξέταση των συμπτωμάτων, καθώς και στη μελέτη της ανθρώπινης φυσιολογίας και της τελικής έκβασης των ασθενειών που βασίζεται στη θεωρία χιούμορ. Δηλαδή στην ιδιαίτερη μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας, που ως στόχο έχει να προκαλέσει το γέλιο.
Ο Ιπποκράτης έχει συμπεριλάβει στο έργο του παρατηρήσεις όχι μόνο για τη φυσιολογία και τις ασθένειες του ανθρώπου, αλλά μελετά τις περιβαλλοντικές και γεωγραφικές επιπτώσεις σε αυτές, θέτοντας έτσι το έδαφος για ολιστικές προσεγγίσεις. Ο Έλληνας γιατρός αντιμετώπιζε τις ψυχικές διαταραχές ως ασθένειες που πρέπει να γίνουν κατανοητές με όρους διαταραγμένης φυσιολογίας, παρά ως αντανακλάσεις της δυσαρέσκειας των θεών ή ως απόδειξη δαιμονικής κατοχής, όπως αντιμετωπίζονταν συχνά στα αιγυπτιακά, ινδικά, ελληνικά και ρωμαϊκά γραπτά. Ακόμη και πολύ αργότερα, στο μεσαίωνα αντιμετώπιζαν τους ψυχικά ασθενείς, ως δαιμονισμένους ή μάγους !
Η Ιπποκρατική ιατρική και ιδιαίτερα οι παρατηρήσεις του για τις ψυχικές διαταραχές παρέχει μια σαφή εικόνα της μεθοδολογίας που χρησιμοποιεί ο Ιπποκράτης, η οποία μπορεί να αποτελέσει οδηγό για την υιοθέτηση καλών πρακτικών για σύγχρονους μελετητές και κλινικούς ψυχολόγους στην καθημερινή τους πρακτική.
