ΕΠΙΛΗΨΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
Τα άτομα με επιληψία διατρέχουν σημαντικά μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοκτονικών τάσεων (συμπεριλαμβανομένων αυτοκτονικών σκέψεων, αποπειρών και ολοκληρωμένης αυτοκτονίας) σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Ο κίνδυνος εκτιμάται γενικά ότι είναι 2 έως 3 φορές υψηλότερος και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πολύ υψηλότερος ανάλογα με άλλους παράγοντες κινδύνου.
Η σχέση μεταξύ επιληψίας και αυτοκτονικότητας είναι πολύπλοκη και αμφίδρομη, εμπλέκοντας ψυχιατρικούς, νευρολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Οι ψυχιατρικές συννοσηρότητες είναι ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας κινδύνου αυτοκτονίας σε άτομα με επιληψία. Οι διαταραχές της διάθεσης, ιδιαίτερα η κατάθλιψη και το άγχος, αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο, μερικές φορές κατά 12 έως 32 φορές!
Οι ανεξέλεγκτες ή συχνές επιληπτικές κρίσεις σχετίζονται με υψηλότερο αυτοκτονικό ιδεασμό. Ο τύπος επιληψίας του κροταφικού λοβού (TLE) και η ανθεκτική στα φάρμακα επιληψία σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο. Παράλληλα, ο κίνδυνος αυτοκτονίας είναι ιδιαίτερα υψηλός κατά τους πρώτους μήνες μετά τη διάγνωση της επιληψίας, πιθανώς λόγω των αλλαγών στη ζωή και του στιγματισμού που σχετίζεται με την πάθηση. Επίσης, παράγοντες όπως η ανεργία, το χαμηλό εισόδημα, η κακή κοινωνική υποστήριξη και το στίγμα που περιβάλλει την επιληψία μπορούν να συμβάλουν στην αύξηση του κινδύνου.
Ορισμένα αντισπασμωδικά φάρμακα (ASMs) μπορεί να συμβάλλουν σε αλλαγές στη διάθεση ή να αυξήσουν τον κίνδυνο ψυχιατρικών ανεπιθύμητων συμβάντων σε ευάλωτους ασθενείς.
Επομένως, δεδομένου του αυξημένου κινδύνου, συνιστάται ο τακτικός έλεγχος για κατάθλιψη, άγχος και αυτοκτονικό ιδεασμό ως τυπικό μέρος της φροντίδας της επιληψίας. Η έγκαιρη αναγνώριση και θεραπεία των ψυχικών παθήσεων μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των απόπειρων αυτοκτονίας.
