ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΩΣ ΑΜΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΕΙ Η ΕΝΟΧΗ
«Εμ φταίχτης, εμ απανωγότερος» ή «Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι», που λέει και ο λαός!
Οι παραπάνω φράσεις περιγράφουν τέλεια τον θρασύ άνθρωπο που, ενώ έχει άδικο ή έχει σφάλει, ζητάει από πάνω και τα ρέστα.
Είναι η κλασική περίπτωση όπου η επιθετικότητα χρησιμοποιείται ως άμυνα για να καλυφθεί η ενοχή.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν την επιθετικότητα για να συγκαλύψουν την ενοχή, κυρίως ως έναν ασυνείδητο αμυντικό μηχανισμό για να μεταθέσουν την ευθύνη, να προστατεύσουν ένα εύθραυστο Εγώ από την ντροπή και να ανακτήσουν την αίσθηση του ελέγχου. Ο θυμός λειτουργεί ως ασπίδα για να αποσπάσει την προσοχή από την αδικοπραγία, αναγκάζοντας τους άλλους να πάρουν θέση άμυνας και εμποδίζοντας το άτομο που βασανίζεται από ενοχές να αντιμετωπίσει άβολες αλήθειες για τη συμπεριφορά του.
Η επιθετικότητα επιτρέπει στον ένοχο να αντιστρέψει τα δεδομένα, κάνοντας τον κατήγορο να αισθάνεται επίθεση, σύγχυση ή αμφιβολία για την κρίση του. Η ενοχή είναι ένα οδυνηρό συναίσθημα. Η επιθετικότητα λειτουργεί ως «δευτερεύον συναίσθημα» που καλύπτει βαθύτερα συναισθήματα πόνου, φόβου ή ανασφάλειας, παρέχοντας μια προσωρινή, αν και τοξική, αίσθηση δύναμης.
Όταν η ενοχή μετατρέπεται σε βαθιά ντροπή (αίσθημα ελαττωματικότητας ή άχρηστου), συχνά πυροδοτεί «ταπεινωμένη οργή», μια επιθετική-αμυντική αντίδραση για την προστασία της εικόνας του εαυτού.
Με την επίθεση, το άτομο αποφεύγει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεων του και διατηρεί μια εικόνα ότι έχει τον έλεγχο. Αυτή η συμπεριφορά συχνά βασίζεται στην ανάγκη αποφυγής της δυσφορίας της λογοδοσίας, μετατρέποντας μια πιθανή στιγμή απολογίας σε σύγκρουση.
