ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΥΣΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ
Οι καλλιτέχνες γενικά έχουν μια ξεχωριστή προσέγγιση στην επίλυση προβλημάτων, η οποία συχνά χαρακτηρίζεται από πλάγια σκέψη, άνεση με την ασάφεια και μια νοοτροπία προσανατολισμένη στη διαδικασία που διαφέρει από τις παραδοσιακές, καθαρά γραμμικές ή αναλυτικές προσεγγίσεις. Αντί να βρίσκουν απλώς τη «σωστή» απάντηση, συνήθως επικεντρώνονται στην ανακάλυψη νέων προοπτικών, στην αποδοχή των περιορισμών ως καταλυτών για τη δημιουργικότητα και στην εξερεύνηση των συναισθηματικών ή οπτικών διαστάσεων ενός προβλήματος.
Χρησιμοποιούν συχνά την πλάγια σκέψη, η οποία περιλαμβάνει την προσέγγιση ενός προβλήματος από απροσδόκητες οπτικές γωνίες αντί να βασίζονται αποκλειστικά στην παραδοσιακή, «κάθετη» λογική. Διαπρέπουν στη δημιουργία πολλαπλών πιθανών λύσεων αντί να περιορίζονται σε μία, επιτρέποντάς τους να αντιμετωπίσουν προβλήματα όπου ο στόχος δεν είναι σαφής. Συχνά γεφυρώνουν ανόμοια στοιχεία για να δημιουργήσουν νέο νόημα, καθιστώντας τους επιδέξιους στην καινοτομία.
Οι καλλιτέχνες εργάζονται εντός περιορισμών, όπως ένα συγκεκριμένο μέσο, μια περιορισμένη παλέτα χρωμάτων ή μια αυστηρή προθεσμία, και τους χρησιμοποιούν για να οδηγήσουν σε δημιουργικές λύσεις. Ενώ οι αναλυτικοί στοχαστές μπορεί να επιδιώκουν να εξαλείψουν γρήγορα την ασάφεια, οι καλλιτέχνες συχνά την αποδέχονται, επιτρέποντας σε μια σαφέστερη κατανόηση να αναδυθεί μέσω της διαδικασίας δημιουργίας τέχνης.
Συχνά σκέφτονται με οπτικούς, χωρικούς και συνθετικούς όρους, ακόμη και όταν λύνουν μη καλλιτεχνικά προβλήματα. Τείνουν να επικεντρώνονται σε ολόκληρη τη σκηνή και όχι σε μεμονωμένα αντικείμενα, επιτρέποντάς τους να βλέπουν συνδέσεις και μοτίβα που άλλοι μπορεί να μην αντιλαμβάνονται. Συχνά χειρίζονται οπτικές εικόνες στο μυαλό τους για να αποδομήσουν και να ανακατασκευάσουν προβλήματα.
Είναι «φυσικοί» πειραματιστές, πρόθυμοι να δοκιμάσουν ιδέες ή ακόμα και υλικά μέχρι καταστροφής για να δουν τι θα συμβεί. Κατανοούν ότι μια τελική λύση σπάνια επιτυγχάνεται με την πρώτη προσπάθεια, βασιζόμενοι στο σχέδιο, το σκίτσο και τη βελτίωση.
Συνήθως στοχεύουν στην επίλυση προβλημάτων που σχετίζονται με την ανθρώπινη εμπειρία, την επικοινωνία και τη συναισθηματική απελευθέρωση, γεγονός που τους καθιστά ιδιαίτερα αποτελεσματικούς στην επίλυση προβλημάτων που επικεντρώνονται στον χρήστη ή κοινωνικών προβλημάτων. Η «καλλιτεχνική σκέψη» ξεκινά από το εσωτερικό ενδιαφέρον και το πάθος για τη δημιουργία νέας αξίας, αντί απλώς για την επίλυση υπαρχόντων προβλημάτων.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι καλλιτέχνες μπορεί να έχουν διαφορετικές δομές εγκεφάλου, όπως μεγαλύτερους όγκους φαιάς ουσίας σε περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην οπτική απεικόνιση και τον χειρισμό οπτικών εικόνων. Επίσης, έχει βρεθεί ότι η καλλιτεχνική δημιουργία αυξάνει τη συνδεσιμότητα μεταξύ της λογικής αριστερής πλευράς και της διαισθητικής δεξιάς πλευράς του εγκεφάλου.
