-

ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ ΚΑΙ ΓΚΡΙΝΙΑ



Υπάρχουν προσωπικότητες που λειτουργούν με άξονα τη διαρκή μεμψιμοιρία. Σε κάθε πτυχή της ζωής τους, από τα επαγγελματικά αδιέξοδα έως τις συναισθηματικές ελλείψεις, εντοπίζουν πάντα κάτι για να μεμφθούν. Αυτή η διάθεση δεν είναι περιστασιακή, αλλά μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά, μια στάση ζωής όπου το παράπονο αποτελεί την κυρίαρχη γλώσσα επικοινωνίας.

Στο βάθος της, η γκρίνια λειτουργεί ως μια ασφαλιστική δικλείδα για τον ψυχισμό, ένας μηχανισμός αποσυμπίεσης της εσωτερικής έντασης. Για πολλούς, το παράπονο είναι η μόνη διέξοδος για να μην «εκραγούν» από το βάρος των καθημερινών πιέσεων, επιτρέποντάς τους να διοχετεύουν το άγχος τους σε ελεγχόμενες δόσεις και να διατηρούν μια εύθραυστη ισορροπία. Παραδόξως, όμως, αυτή η συμπεριφορά σπάνια στοχεύει στη λύση. Ο λόγος τους είναι μονότονος, σχεδόν ερμητικός και επαναλαμβανόμενος, και προδίδει μια ασυνείδητη άρνηση για πραγματική αλλαγή. Δεν ζητούν βοήθεια ούτε προτείνουν διεξόδους, απλώς ανακυκλώνουν τη δυσαρέσκειά τους, εγκλωβισμένοι σε μια στάσιμη κατάσταση.

Ουσιαστικά, η γκρίνια αποτελεί μια στρατηγική αποποίησης ευθύνης. Επιτρέπει στο άτομο να ασχολείται με τη δυσαρέσκειά του από απόσταση ασφαλείας, χωρίς να ρισκάρει την αποτυχία μιας πραγματικής προσπάθειας. Υιοθετώντας τον ρόλο του θύματος, οικοδομεί ένα αφήγημα όπου το «λάθος» είναι πάντα ξένο. Έτσι, η αυτοκριτική απουσιάζει παντελώς: η γκρίνια εξαντλείται στα σφάλματα των άλλων, λειτουργώντας ως ένας τοίχος που προστατεύει το άτομο από την ανάγκη να αναλάβει τα ηνία της ζωής του.

Πίσω από τη μονότονη γκρίνια κρύβεται συχνά μια οργή που το άτομο φοβάται να αντιμετωπίσει κατάματα. Το παράπονο λειτουργεί ως ένας "σιγαστήρας" για την επιθετικότητα: δεν ξεσπά βίαια, αλλά διοχετεύεται ως μια υπόκωφη ένταση που εξαντλεί τον συνομιλητή. Αυτή ακριβώς η παθητική επιθετικότητα είναι που απωθεί τους γύρω, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο απομόνωσης. Συχνά, αυτή η συμπεριφορά είναι ένα κληρονομημένο πρότυπο από την οικογένεια, ένας τρόπος που μάθαμε από παιδιά για να κερδίζουμε την προσοχή.

Η λύση ξεκινά από τη συνειδητοποίηση: ο "γκρινιάρης" πρέπει να καταλάβει ότι ο φόβος του να διεκδικήσει άμεσα αυτό που θέλει, τον κρατά εγκλωβισμένο σε μια παιδική εξάρτηση. Είναι ώρα να κατανοήσει ότι μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του μόνος του, χωρίς να περιμένει από τους άλλους να γίνουν συναισθηματικοί του κηδεμόνες

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

-
Εικόνα
 ΤΣΙΓΚΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΜΙΖΕΡΙΑ Τσιγκούνης είναι ο άνθρωπος που δε θέλει να ξοδεύει καθόλου δικά του χρήματα και όλες οι σκέψεις και οι πράξεις του περιστρέφονται γύρω από αυτό το θέμα. Είναι αυτός που δεν προσφέρει τίποτα σε ψυχικό ή ηθικό επίπεδο. Παγιδεύεται ανάμεσα στους δικούς του φόβους, ενδεχομένως βιώνει καταθλιπτικά συμπτώματα και φαντασιώνεται την οικονομική καταστροφή. Συνδέει τα πάντα με τα χρήματα και ρισκάρει χωρίς δισταγμό τις σχέσεις με τους συντρόφους ή τους φίλους του. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, ο τσιγκούνης έχει υποστεί καθήλωση στο 2ο ψυχοσεξουαλικό στάδιο ανάπτυξης κατά την πρώιμη παιδική ηλικία. Οι τσιγκούνηδες αν και έχουν σταθερό εισόδημα φορούν τα ίδια ρούχα για χρόνια, αγοράζουν τα φθηνότερα προϊόντα στο σουπερμάρκετ, ακόμα και χαμηλής ποιότητας κλπ. Εάν κάποιος τους ρωτήσει, θα πουν ότι τα βγάζουν πέρα οικονομικά επειδή αποταμιεύουν χρήματα και δεν ξοδεύουν αλόγιστα.  Προσοχή ! αυτό είναι μια λογικοφανής δικαιολογία και καμία σχέση δεν έχει με τον σωστό οικονομι...
Διαβάστε περισσότερα
-
Εικόνα
ΠΑΛΙΜΠΑΙΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Παλιμπαιδισμός είναι η παιδιάστικη συμπεριφορά από έναν ενήλικο, που ζητάει απεγνωσμένα να επιστρέψει σε νεότερη ηλικία (παιδική, εφηβική, μετεφηβική κ.ά.) και ζει μέσα σε μια ουτοπία. Για παράδειγμα, μπορεί μια μητέρα να μιμείται στο ντύσιμο την κόρη της ή να την ζηλεύει για την επιλογή του νεαρού συντρόφου κ.ά. Όταν οι άνθρωποι μεγαλώνουν και οι ευθύνες αλλάζουν, αναπολούν τα παιδικά ή εφηβικά τους χρόνια. Τους φταίνε οι οικείοι τους που δεν έζησαν ωραία φοιτητικά χρόνια, που δεν είχαν τη δυνατή ερωτική σχέση που επιθυμούσαν, την οικογένεια που δεν απέκτησαν, που δεν βρήκαν το επάγγελμα που επιθυμούσαν κλπ. Σε κάποιες περιπτώσεις, μετά από κάποια τραυματικά γεγονότα της ζωής, όπως ασθένειες, απώλειες αγαπημένων προσώπων κ.ά., δεν αποκλείεται ο παλιμπαιδισμός να δράσει ως άμυνα του Εγώ, όπως ακριβώς συμβαίνει με την παλινδρόμηση. Για παράδειγμα, μετά μια βαριά ασθένεια ένας εξηντάρης ενήλικας να προσπαθεί να συμπεριφέρεται σαν τριαντάρης (ντύσιμο, αμάξια, ...
Διαβάστε περισσότερα
-
Εικόνα
ΟΤΑΝ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ή Η ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΝΕΙ «ΓΟΝΕΪΚΟ» ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ Όταν ο ένας σύντροφος αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν γονέας στον άλλον, μπορεί να δημιουργήσει μια ανθυγιεινή δυναμική γονέα-παιδιού στη σχέση, η οποία ενδεχομένως να οδηγήσει σε απώλεια της ερωτικής οικειότητας και σε αύξηση των διαπληκτισμών. Αυτή η δυναμική μπορεί να εκδηλωθεί καθώς ο ένας σύντροφος παίρνει αποφάσεις για τον άλλον, παρακολουθεί συνεχώς το πρόγραμμά του ή συμπεριφέρεται με ελεγκτικό τρόπο. Σημάδια ότι ο/η σύντροφος αρχίζει να αναλαμβάνει «γονεϊκό» ρόλο: - Ο ένας σύντροφος παίρνει αποφάσεις για τον άλλον, διαχειρίζεται το πρόγραμμά του ή του υπενθυμίζει συνεχώς τις ευθύνες του. - Η σχέση μοιάζει περισσότερο με δυναμική γονέα-παιδιού παρά με μια ερωτική σχέση, οδηγώντας σε μείωση της σωματικής και συναισθηματικής οικειότητας. - Καβγάδες και ασήμαντες διαφωνίες γίνονται πιο συχνές, μοιάζοντας με διαπληκτισμούς και πείσματα γονέα-παιδιού παρά με υγιή συζήτηση ενήλικων συντρόφων. - Η σχέση στερ...
Διαβάστε περισσότερα